Ten najbardziej na zachód wysunięty przyczółek religii muzułmańskiej, zwany też bramą wjazdową do Afryki, dzieli od Hiszpanii tylko 14 km wód Cieśniny Gibraltarskiej. Pomimo bliskości Europy, Maroko nadal jest dla ludzi Zachodu krajem tajemniczym, egzotycznym królestwem, budzącym zaciekawienie i poruszającym wyobraźnię.

Na legendarnych sukach Fezu i Marrakeszu, przepełnionych kolorowymi dywanami i przyprawami, można chłonąć widoki i zapachy Arabii. Również tutaj ocieramy się o tradycje Afryki, tańce plemienne, karawany wielbłądów na Saharze – odwieczne echa tego wielkiego kontynentu. Kraj nie jest tak dziki, jak za czasów berberyjskich piratów i saharyjskich szejków. Tanger jest dziś szybko rozwijającym się portem; realizowany jest program przystosowawczy, by mógł wkrótce stać się strefą wolnego handlu. Casablanca to nowoczesne centrum biznesu z drapaczami chmur i autostradami. Wielbłądy zostały zastąpione przez mercedesy i motocykle. Mówi się nawet o połączeniu w przyszłości Maroka z kontynentem europejskim mostem lub tunelem. Pomimo zmian cywilizacyjnych, Maroko jest nadal krajem pełnym niespodzianek, a subtelna mieszanka starodawnego mistycyzmu z nowoczesnym kapitalizmem i arabskiego konserwatyzmu z afrykańską radością życia przyciąga turystów z całego świata.

Przydatne informacje: podstawowe pytanie, które pada w Maroku, to: „za ile?”. Targowanie się należy do zwyczaju. Wizyta w tym kraju nie może odbyć się bez próby targowania się z kupcem na suku w medynie. 

Wielu Marokańczyków, zwłaszcza na prowincji, jest bardzo religijnych. Kobiety, które noszą kwefy, nie pozwalają się fotografować. Zawsze należy zapytać o pozwolenie, zanim zrobi się komuś zdjęcie. Często osoba fotografowana prosi o zapłatę; w przypadku zaklinaczy węży czy sprzedawców wody w Marrakeszu jest to uzasadnione, płaci się bowiem za występ, tak jak za uczestnictwo w przedstawieniu teatralnym.

Język: w Maroku turyści nie mają kłopotów z porozumiewaniem się. Język francuski jest używany prawie wszędzie; wielu Marokańczyków włada dwoma językami: arabskim i francuskim. W większej części regionu północnego drugim językiem jest hiszpański. Język angielski znany jest raczej młodszemu pokoleniu oraz głównie w większych miejscowościach turystycznych. Wiele znaków drogowych (np. w Fezie) jest tylko w języku arabskim.